Yalnızlığın, senin yalnızlığın değil artık. Kendini öyle çaresiz hissetme, aynaya baktığında gözlerini yaşlarla dolu bulsanda, geceleri düşünmekten uyuyamasan da, bu bencil dünyada sıkışıp kaldığını hissetsen de, ellerinle kalbine dokunup bütün bu hissettiklerini silip atmak isterdim. Kalbinin içine yalnızca tatlı bir his yapıştırmak isterdim. Biliyorum yapamam bunların hiçbirini, ben ne yaparsam yapayım biliyorum geçmeyecek göğüs kafesindeki sıkışıklık. Keşke alabilsem acılarının hepsini, hepsi olmasa bile keşke birazını paylaşabilsem. Ama yapamıyorum, elimden hiçbir şey gelmiyor. Oturup bekliyorum yalnızca içimi rahatlatacak o güzel gülümsemeni görmeyi. Göz yaşlarını gizleme benden, hislerini gizleme. Oturup dökelim önümüze hepsini, bir bir toplarız her şeyi, bütün kırıkları bir bir yapıştırırız. Artık yalnız değilsin çünkü, ne olursa olsun ben varım. Nereye gidersen git, ne yaparsan yap. Ben varım. Sana şimdi koşup sarılamasam bile. Aklım hep sende. Saat gecenin üçü olsa bile, bir elim hep saçlarında. Uyumanı bekliyorum sevgilim, sen uyumadan da uyumam, biliyorsun.

artık güzel yazamıyorum

İnsanın unutamadığı bazı anlar vardır. Her şey yaşanır ve biter, geriye sadece bir fotoğraf karesi kalır. Sanki yaşanıp bittiğinde karşıya geçip kendini izleyebiliyormuşsun gibi. Elleri iki yanına düşmüş terkedildiğinde, tramvay durağında otururken ayaklarını sallandırırken olanları unutmak istiyormuş gibi göründüğünde, bir cenazede, mutfakta, bir hastanenin bahçesinde, pantolonun kirlenmesini umursamadan dizlerine sarılıp yere oturduğunda. Hiç bilmediğin bir ülkenin hiç bilmediğin bir yerinde elinden hiçbir şey gelmeden yalnızca dışarıyı izleyebildiğinde. Kötü anlar gider, geriye sadece bu fotoğraf kareleri kalır.
Ölümün ne kadar olası bir şey olduğunu anlarsın, yolda yürüdüğün zaman bile biri gelip arkandan bıçaklayacakmış sonrada yere yıkılacakmışsın gibi gelir. Korkuyla düşünmezsin bunları. Durağan bir sakinlikle, mimiğin bile oynamadan hayal edersin sadece. Dışardan bakan hiçkimse farketmez.
Ölümün ne kadar olası bir şey olduğunu anlarsın, gece uyumadan önce telefonun hep çalacakmış gibi olur. Sabah uyandığında gece seni birisi aramış ve duymamışsın gibi hissedersin.
Ölümün ne kadar olası bir şey olduğunu anlarsın.
O kadar olasıdır ki
olasıdır işte.

İnsanların elleri hep bir omzumdaymış gibi görünen silüetleri, telefonun bir ucunda ağlarken sen gülümseyen yüzleri, bütün bunlardan sonra o suçlayıcı alttan almaları, samimiyetsiz sırt sıvazlayışları. Biliyorum bir sevginin eseri değil hiçbiri, yalnızca bir zorunluluk, vicdan hesabı gibi. 

Oysa senin yüreğin onun yüreğindeki ufacık bir çizikle dahi günlerce kanayabilecekken. 

Ateş sadece düştüğü yeri yakar.

Sadece düştüğü yeri.

Bir omuz aramadan sol tarafında, ellerinle yoklamadan karanlığı çok ağlamışsın belli. Üstelik kimselere anlatmamışsın ne kadar çok ağladığını. Küçük bir erkek çocuğu gibi utanmışsın sanki ağlamaktan, utanmışsın acını paylaşmaktan. Paylaşsam azalır, anlatsam geçer belki diye yine de ezile büzüle açmışsın kalbini. Hüsrana uğramışsın belli. Geçmemiş, üstelik üstüne biraz daha eklenmiş, belli.

Bir duvar aslında telefonun öbür ucundaki.

Son kez sarılamadın.

Son kez dokunamadın.

Son kez duydun sesini öylece, duvar olduğun başka bir hayat sana iyi olduğunu kanıtlamaya çalışırken.

Kız kendine, bağır çağır.

Hakkettin tüm bunları

Gidebilirdin

Seni seviyorum diyebilirdin

Şimdi aldığın bütün nefesler onun nefessizliğine karışmış, duyduğun bütün seslerse onun sessizliğinin çaresizliği içinde. Kalbin kavruluyor biliyorum. Ama bu da var dünyada. Dünyada bu da var. 

duvar

Artık bir insanın hayatına davetli değilsin. Kendine yakıştırdığın önemin ne kadar yıprandığına, ne kadar ezik büzük olduğuna kendi gözlerinle şahit oldun. Ama hala çabalıyorsun, hala didiniyorsun. Ne kadar uğraşırsan uğraş, kavrayamayacaksın insanların nasıl ezip geçtiklerini, nasıl sildiklerini. 

Yaşadığın anlar, sadece senin hayal ürünün gibi, tek başına yaşamışsın gibi.

O şarkıları yalnız söylemişsin

O derin sohbetlerde aslında bir duvarla konuşmuşsun 

Ve hala bir duvara ona ne kadar değer verdiğini söyleyip duruyorsun 

Ama o bir duvar

Dümdüz, senin hayatının ortasında eğreti duran bir duvar

Bir şahıs değil

Yalnızca bir duvar

Belki de kalbinde büyüyüp duran çiçeklerin hepsi yapay

Ne kadar sularsan sula büyüyemeyecekler

Sonunda senin kalbini taşlaştırıp gidecekler

Sonunda sende başka insanların hayatında bir duvara dönüşeceksin

Ama sonunda göreceksin

Kendi yarattığın o güzel dostlukların nasıl silinip gittiğini

Sende sil

çirkin

dünya salt kötülük ve aldatmaca ile dönmüyordur, öyle değil mi? bir yerlerde dudaklarını birbirine bastırmadan gülümseyebilen insanlar da vardır elbet. 

neyin yanlış neyin doğru olduğunu bir yerlerden kaçırmış olmalıyım, dünyanın akışını bazen takip edemiyor, olduğum yere zımbalanmış gibi donup kalıyorum. olayların içinde yer edinmek yerine kendi kafamın içine kurduğum dünyada didinip duruyorum bir şeyleri çözebilmek için. öyleki düşünüp durmaktan kendime bir yer edinemiyorum. bilemiyorum. doğru ne ve kime göre aslı. 

bazı zamanlar kendi distopyamda milyonlarca insanı katlediyorum. 

bazen kendi kalbimin üzerinde tepinmekten başka bir işe yaramıyorum.

ama o orada durmuş seni seviyor, sana aşkla bakıyor. yüreği senin için çırpınıyor. sense arkanı dönmüş onun göremeyeceğini sandığın bir yerlerde ellerinde çırpınan o balığa bakıp gülüyorsun, dalga geçer gibi. komikmiş gibi.

hafife aldığın kadar hafif değil duygular.

hafife aldığın kadar hafif değil bazı yaralar.

olduğun yerde eğreti duruyorsun. mutluluk sana yakışmıyor ama yakıştırıyorlar. böyle çirkince gülmek sana yakışmıyor ama yakıştırıyorlar. 

sonra da kendine vicdanını avutacak bir bahane bulup işin içinden sıyrılıyorsun.

bilindik, kısa ve ucuz bir roman.

burda şimdi yazdıklarım hiçbir şey ifade etmiyor.

elimde başka bir işle uğraşıyormuş gibi yaparken ben sadece onu düşünüyorum.

uzaklarda bir yerlerde uykularını sana feda ettiğini.

Mücerret bir kuşku mu aşkın tek getirdiği?

Kainatta o ve benden gayri nesne kalmamış gibi yalnız ikimizi düşünüyorum.

Aşktan küçük bir kuşku kazandım. Ne sevinç ne mutluluk ve coşku ne ruh çöküntüsü dedikleri,sadece bir kuşku. Mücerret.

Sıkıntılı düşünceler büyüdükçe üzerine atılıp yatıştırıyordum. Unutmaya çalıştım ve kaçtım. Ama kişi kendi duygularının çeperlerine kadar doldurduğu bir dolabın içinde ne yana kaçabilir? Hesaplarımız ise bu dolabın ufalmasına neden oluyor. Görünüşte zenginleşiyor, yoksul düşüyor unutuluyor veya ün yapıyoruz ne çare. Ölürken daracık dolaplarımızın içinde elimizi hâlâ, dünyanın çekiştirilmekten çürümüş eteğine yapışmış görürsek ne yaparız?

Aşk tek başına, bir kişi ve olay ve işaretle ilgisi olmayan, mücerret bir kuşku oldu içimde. Ondan kurtulmak için bir slogan buldum. Onu yineliyorum ama faydası olmuyor. (Karşısına geçip o slogan neydi diye sormayı öyle çok isterdim ki) 

Kalbime baktım. Dünkü yürüyüşte bir an gördüğüm o derin su yok. Et yüreğim var. Ve onun üzerinde kocaman bir kalas halinde kendim. O zaman tanımadığım meçhul birine derin bir özlem duydum.

Cahit Zarifoğlu

Yaşamak

119

neden kalplerinizde bu kadar ağır bir taş taşıyorsunuz?

İnsanlara bir şeyleri açıklamaya çalışmaktan o kadar yoruldum ki.
Sürekli yanlış anlaşılmaktan, aslında olmayan bir şeyin olmadığını kanıtlamaya çalışmaktan. Kendimden de biliyorum. Ben sütten çıkmış ak kaşık değilim. Hayır öyle demedim. Hayır seni kırmak istemedim.
Yeter. Sessizce, yeter.

Kendimi ifade etmeye çalışırken çok fazla konuşuyorum. Kendi kendime karşımdaki insan beni birazcık anlasın diye çırpınıp duruyorum. Kelimelerim birbirine giriyor. Konuşamıyorum sonra oturup ağlıyorum. Gerçekten yapamıyorum.

Sanırım kendimden artık bıktırıyorum.
Hayatımdaki insanlar bir bir hayatımdan dökülüp giderken ben sadece olanları izliyorum. Hiç müdahale etmeden. Yalnızca oturup izliyorum. Kendi kendime içerliyorum. Kendi kendimi acıtıp duruyorum.

Kaç kişi kaldı? Gerçekten. Hayatımda gerçek olan ne kaldı? Dönüp kendime bakmaktan çok yoruldum.
Sadece biraz durmak istiyorum. Şu sabırsızlığımı bir kenara itip yalnızca durmak. Sonra da geçmişimden gelen ve beynimin bir köşesine kurulmuş, bir türlü kalkıp gitmeyen herkese haykırarak sormak istiyorum. Neden? Siz bana hiç sormadınız ama ben size soruyorum.

NEDEN?

Ellerindesin

Başkası gibi olamamak.
Hissettiklerini bir kenara bırakıp mantığını çalıştıramamak.
Kalbinin acısından kıvranarak.
Ard arda sigara yakışlarını dinleyerek.
Gecenin iki buçuğunda, iki büklüm olmuş yatağında.
Kimsenin seni anlamsını istemiyorsun.
Zaten kimse seni anlamıyor.
Herkes her şeyi çok kolay görüyor.
Ama öylesi senin için o kadar zorki.
Ama böylesi de zor
Kalbinden midene doğru yayılan acıyı, kanamayı bastırıp durdurur gibi durdurmaya çalışıyorsun.
Durmuyor.
Durmaz.

Defalarca söyledin, saygınlığını yitirdin.
Göğsün delik deşik, dimdik ayakta duruyorsun.
Yalnızca onun aşkıyla, ayakta duruyorsun
Belki acizlik
Belki güçsüzlük
Belki sersefilsin.
Belki küstün şiirlere
Kitaplara küstün
Şarkılara küstün
Belki ciğeri beş para etmez korkağın tekisin
Ama yapamazsın.
Biliyorum yapamazsın
Gidemezsin kendinden kaçamazsın
Kalbin artık senin değil, sen çalış diyince çalışmıyor
Dur deyince durmuyor
Uyuyamazsın işte böyle

İşler hiç yolunda gitmiyor.
Sen kendi benliğine uymuyorsun
Sen başkası oluyorsun
Ol
Bu kalp artık senin değil
Olmasın
Bırak artık
Ellerindesin

Doğru yanlış

Aşk? 

Anlamlı bir kelime gibi değildi en başta. Sanki gözlerinin içinde öyle kaybolup gitmesem bir önemi yoktu. Alelade bir kelimeydi. Olmadığın zamanlar boşluğuna hayalini yaratıp koymasam, hangi işe elimi atsam ardında senin sesini duymasam önemsizdi, yoktu. Kalbimden bir şeylerin akıp gittiğini, başını dizlerimin üzerine koyup gözlerini kapattığında derince bir nefes alıp kendimi o ana kilitlemek istediğimi hissetmesem, hayata dair elimde ne var ne yoksa önüne koyup “bütün bunlar senin, başka hiçbir şeyin önemi yok” diyebileceğimi bilmesem, aşk kendi başına hiçbir anlamı olmayan harflerin dizilişiydi yalnızca.

Bütün bunları önemli kıldın.

Beni kendimle yalnız kaldığımda bile yalnız hissetirmediğin an,

Gözlerinin içine her baktığımda gözlerimin dolduğu an,

Seninle bir bütün olmayı değil ayrı ayrı tamamlanabilmeyi öğrendiğim an, 

Sen beni 

İçimdeki bir şeyleri önemli kıldın.

Sen aşkı benim için önemli kıldın. Aşk değildi gerçek olan, sendin.

Şimdi öylece baktım ben giderken arkamda durup beni beklediğin yere, arkamı dönüp o yere baktığımda orda olmasanda bana gülümsediğini hissettim. 

Nasıl anlatacağımı, bir şeyleri nasıl kelimelere sığdıramayacağımı hissettim. Gözlerim doldu içimde dolan hislerin yoğunluğundan, ne yapacağımı bilemedim. 

Sanki koca bir yanlışın içindeydim. Ama sanki, yaptığım en doğru yanlıştı. O an orada olsaydın, dönüp sarılırdım sana koşa koşa. Milyarlarca yıl için sarılırdım sana.  

Sen benim korka korka yürüdüğüm o karanlık yolsun. 

Bırak, korkularım hep benimle olsun 

melankoli bu gece

Kalbimi sivri dişleriyle durmadan kemirip duran bir his. Öyle acımasız, öyle suçlayıcı ki. Durmuyor. Her seferinde en yükseğinden kendimi bıraktığım bu derin çukuru benden başka hiç kimse görmüyor.

Şimdi burası çok karanlık.

Biliyor musunuz?

Ben artık karanlıktan korkmuyorum.

Korkmadığım şeyler korkutuyor artık beni. Kendimi tanımlayamıyorum. Sürekli ben de kendime aynı soruyu sorup duruyorum, inanın. Sizin için söylemesi çok kolay. Ama sözcüklerinizin izleri benim kalbimden de beynimden de yıllarca kaybolmuyor.

Düşünmekten uyuyamıyorum.

Düşünmeden uyuyamıyorum.

Neyi, kime kanıtlamaya çalışıyorum?

Ne olduğumu, kim olduğumu, nasıl birisi olduğumu niçin sürekli birilerine kanıtlamaya çalışıyorum?

İçimde binlerce ses, sadece bir tek şey için birbirlerini paralayıp duruyorlar.

Sadece bir tek şey için.

Tek bir yerde, tek bir kişi için.

Kendim olarak varolabilmek.

Korkuyorum.

Çoğu şeyden korkan, cesaretsiz şımarık bir kızım belki de ben.

Ama inanın, ya da inanmayın.

Ben sandığınızdan daha çok kendimi suçluyorum

Düzeltme

Yaşam savaşında yenik düşmemek için herkesten korkmak mı gerekiyor? Hayatın akışına kapılıp gitmek neden her seferinde bu kadar zor? Neden kimse kimseye ''neden?'' diye sormuyor? Neden herkes beyninde uydurduğu, inanmak istediği bir yalan üzerine hayatını kurup yaşıyormuş rolü yapıyor?
Kimse sizin içinizdeki ses kadar kötü değil, biliyorsunuz. İnsanlara bu kadar çabuk kızmak size hiçbir şey kazandırmıyor. Niçin derin bir nefes alıp kaldığınız yerden devam edemiyorsunuz? Hayatta kalmak için illa bir şeyleri kırıp dökmek mi gerekiyor?
Çok sordum biliyorum.
Belki ben de durmadan aynı yanlışın içine düşüyorum, belki de hepimiz aynı yanlışın içinde yüzüyor ama yalnızca birbirimizi suçluyoruz. Yalnızca karşımızdakini, yanımızdakini, ya da herhangi birini.
Kimsenin dönüp kendi içine bakacak cesareti yok.

Olsun ben yine de inanmayacağım yaptıklarınıza, elinizde kanıtlar, gözlerinizle suratımı dövseniz de. Dünyanın en suçlu insanı olarak ölsem bile, içinizdeki o kötü sesten tiksinerek yaşayacağım.

Teşekkür ediyorum acımasızlığınıza
Bir köpeğin başını okşayan birini gördüğünüzde tiksinen bakışlarınıza
Özür dilemeyi küçüklük olarak gören gururunuza
Doğrunun bir tek kendiniz olduğunu düşünen o sert önyargınıza
Suçlamadan
yalnızca teşekkür edeceğim.

Teşekkürler. Sizin için asla büyümeyeceğim.