neden kalplerinizde bu kadar ağır bir taş taşıyorsunuz?

İnsanlara bir şeyleri açıklamaya çalışmaktan o kadar yoruldum ki.
Sürekli yanlış anlaşılmaktan, aslında olmayan bir şeyin olmadığını kanıtlamaya çalışmaktan. Kendimden de biliyorum. Ben sütten çıkmış ak kaşık değilim. Hayır öyle demedim. Hayır seni kırmak istemedim.
Yeter. Sessizce, yeter.

Kendimi ifade etmeye çalışırken çok fazla konuşuyorum. Kendi kendime karşımdaki insan beni birazcık anlasın diye çırpınıp duruyorum. Kelimelerim birbirine giriyor. Konuşamıyorum sonra oturup ağlıyorum. Gerçekten yapamıyorum.

Sanırım kendimden artık bıktırıyorum.
Hayatımdaki insanlar bir bir hayatımdan dökülüp giderken ben sadece olanları izliyorum. Hiç müdahale etmeden. Yalnızca oturup izliyorum. Kendi kendime içerliyorum. Kendi kendimi acıtıp duruyorum.

Kaç kişi kaldı? Gerçekten. Hayatımda gerçek olan ne kaldı? Dönüp kendime bakmaktan çok yoruldum.
Sadece biraz durmak istiyorum. Şu sabırsızlığımı bir kenara itip yalnızca durmak. Sonra da geçmişimden gelen ve beynimin bir köşesine kurulmuş, bir türlü kalkıp gitmeyen herkese haykırarak sormak istiyorum. Neden? Siz bana hiç sormadınız ama ben size soruyorum.

NEDEN?