bu dünya böyle dedi.
eline eteğine yapışsa da birileri, gözlerinin önüne serilse de gerçek bütün acımasızlığıyla, inanmak istediğine inanırsın.
tam o anda merhamet diye tekrarladı içinden, bu kelimenin anlamını unutmuş olabilir miydi dünyada birileri? ya da kendini hatırlatmadığı sürece zorla yüreklerine, unutmayı mı seçiyorduk? merhametli olmak yalnızca bir canlının yitip gitmesine üzülmek miydi?
irkildi.
keşke bildiği, gördüğü her şeyi unutsaydı
gerçek acımasızdı ve elinde olan bu gerçekle ne yapacağını öğretmemişti henüz kimse ona.
hiç kimse
elinde olan bu gerçeği nereye koyacağını
söylememişti

bedenimi mi olumluyorum şu an bişiler oluyo

Doğal olanın dayanılmaz güzelliği.
Yapılmamış dağınık saçlar, yarısı stresten yenmiş ya da denizde dökülmüş ojeler, fondotenle kapatılmamış çiller, çirkin algısını yaratmak için kullanılmış ama birbirinden güzel milyonlarca kusur. Kusurlar yaşanmışlıkları yansıtır, kusurları sevebilmek değil mi aslında bu sonsuza benzeyen yaşayışı anlamlı kılan, aslında kusurlar değil mi bir işi mükemmelleştiren. Sonu eklenmemiş ses kaydı, henüz düzenlenmemiş bir şarkı, akorları şaşırılmış bir gitar ezgisi, sirtone ya da detone..robot olmadığımı hatırlıyorum bunları düşündükçe. Mükemmel olan hiçbir şey çekici gelmiyor, siyah noktaları seviyorum, doğum lekelerini de.
Sonsuz bir mutluluk ve kusursuzluk içinde yaşasaydık eğer sıkılmaz mıydık? Aşk acısı denilen şey olmasa nasıl dinlerdik bunca güzel şarkıyı? Ruh dinginliği hep bir kaostan sonra bulmuyor mu bizi?
Hep mutlu olsaydık duygu denen şeyin ne anlamı kalırdı?