melankoli bu gece

Kalbimi sivri dişleriyle durmadan kemirip duran bir his. Öyle acımasız, öyle suçlayıcı ki. Durmuyor. Her seferinde en yükseğinden kendimi bıraktığım bu derin çukuru benden başka hiç kimse görmüyor.

Şimdi burası çok karanlık.

Biliyor musunuz?

Ben artık karanlıktan korkmuyorum.

Korkmadığım şeyler korkutuyor artık beni. Kendimi tanımlayamıyorum. Sürekli ben de kendime aynı soruyu sorup duruyorum, inanın. Sizin için söylemesi çok kolay. Ama sözcüklerinizin izleri benim kalbimden de beynimden de yıllarca kaybolmuyor.

Düşünmekten uyuyamıyorum.

Düşünmeden uyuyamıyorum.

Neyi, kime kanıtlamaya çalışıyorum?

Ne olduğumu, kim olduğumu, nasıl birisi olduğumu niçin sürekli birilerine kanıtlamaya çalışıyorum?

İçimde binlerce ses, sadece bir tek şey için birbirlerini paralayıp duruyorlar.

Sadece bir tek şey için.

Tek bir yerde, tek bir kişi için.

Kendim olarak varolabilmek.

Korkuyorum.

Çoğu şeyden korkan, cesaretsiz şımarık bir kızım belki de ben.

Ama inanın, ya da inanmayın.

Ben sandığınızdan daha çok kendimi suçluyorum