Yalnızlığın, senin yalnızlığın değil artık. Kendini öyle çaresiz hissetme, aynaya baktığında gözlerini yaşlarla dolu bulsanda, geceleri düşünmekten uyuyamasan da, bu bencil dünyada sıkışıp kaldığını hissetsen de, ellerinle kalbine dokunup bütün bu hissettiklerini silip atmak isterdim. Kalbinin içine yalnızca tatlı bir his yapıştırmak isterdim. Biliyorum yapamam bunların hiçbirini, ben ne yaparsam yapayım biliyorum geçmeyecek göğüs kafesindeki sıkışıklık. Keşke alabilsem acılarının hepsini, hepsi olmasa bile keşke birazını paylaşabilsem. Ama yapamıyorum, elimden hiçbir şey gelmiyor. Oturup bekliyorum yalnızca içimi rahatlatacak o güzel gülümsemeni görmeyi. Göz yaşlarını gizleme benden, hislerini gizleme. Oturup dökelim önümüze hepsini, bir bir toplarız her şeyi, bütün kırıkları bir bir yapıştırırız. Artık yalnız değilsin çünkü, ne olursa olsun ben varım. Nereye gidersen git, ne yaparsan yap. Ben varım. Sana şimdi koşup sarılamasam bile. Aklım hep sende. Saat gecenin üçü olsa bile, bir elim hep saçlarında. Uyumanı bekliyorum sevgilim, sen uyumadan da uyumam, biliyorsun.