Farklı yönlere ölümcül bir hızla koşan bu zıt duygular. Kalbimin içi yanlışlıkla bir apartman dairesine girivermiş ve telaştan kendini duvardan duvara çarpan bir kuş gibi. Birbirine ucundan bucağından yakın olsa belki bir nebze rahatlatabilirdim susuz kalmış beynimin içini. Hayır. Beynimin içindeki bu seslerin benim olmadığına eminim. Hiç olmadığım kadar hiç olmadığım bir yerdeyim. Aynı anda hem kötü hem de nasıl iyi olabilirim?
Hiçbir şeyin cevabını bilmediğim bu yolda, herhangi bir çukura daha düşmeyi bekliyorum. Her adımın korkuyla, çünkü sürekli düşüyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder