loş bir yüreğin son çırpınışları

Sigarasından son bir nefes çekti ve hiç düşünmeden onu yanındaki ağacın üzerinde söndürdü. İzmaritini yere bıraktı ve bomboş bakışlarla yürümeye devam etti. Yüreğindeki huzursuzluğun nedeni üzerinde sigara söndürdüğü ağaç mıydı? Bunu yapacak kadar bencilleşmiş miydi? Peki neden, neden şimdi hiçbir şey hissetmiyordu? Sanki az önceki kendisi değildi, kendiyle uyuşmuyordu. Bir türlü beynindeki düşünceleri kovamadı. Ağlamak istedi, denedi. Yapamadı. Kusmak istedi, midesinde ne var ne yoksa çıkarmak. Olmadı. Uyumak istedi, yapamadı. Gitmiyorlardı, hiçbir şey hiçbir yerde değildi. Neredeydi? Neden böyle hissediyordu? İsyan etmek istedi, olmadı. Kendini suçladı. Kendine kızdı. Kendini değiştirmeye çalıştı. Olmadı!

Şimdiyse bırakmış gibi görünüyor, şüphelerini gizlemiyor. İnsanları suçluyor. Kötü bir insana dönüşüyor.Sigarasını bir ağacın üzerinde söndürecek kadar kötü.
Böyle olsun istemedi, gerçekten.
Kalbi,
Kararıyor muydu?