Bana Öyle Sosyolojik Bakma

Biraz önce dayak yediğini unutup sahibinin kucağında mırlayarak uyuyakalan bir kediye dönüşmek isterdim. İnsanın fıtratından gelen bir şey mi bu, şimdiyi yaşayamamak? Hep bir şeylere takılıp kalmışız, tam emin adımlarla ilerleyelim, hadi bu sefer yolumuz düz yürüyelim derken ceketimiz çıktığımız kapıya takılıyor hep. Artık yalnız başıma düşünmüyorum bazı şeyleri ama aklımın köşesinde kenarında bir yerlerinde hep bir ama var. Biliyorum bir cümlede ama varsa o cümle yanlış, o cümle dürüst değildir.
Peki yanlış nedir? Herkes bir yanlıştır tutturmuş, herkes birilerini yargılayıp duruyor. İnsan neden kendi doğrularını sadece kendisi oluşturamıyor ve söyleyin bana. Herkes neden bu kadar 'toplumca' konuşuyor. Peki tam olarak kim haklı? Her şeyin suçlusu toplum mu yoksa birey kendi içinde mi veriyor kendi savaşını. Mutlu olmak bu kadar zor mu?
Geçmişi unutmak?
Bu kadar zor mu?